اول از همه روز پدر رو به همه پدر های دنیا تبریک میگم .امیدوارم که همیشه پایدار و سلامت باشن .

امروز به شیوه سامورایی ذوق مرگ شدم !

ازروی بیکاری داشتم تو اینترنت چرخ میزدم که... ۳ تا از دوستان صمیمی دوران راهنمایی خودمو پیدا کردم .بعد n سال دوباره دیدمشون . عکساشون رو دیدم قیافم  یه چیزی تواین مایه ها بود .

کف کرده بودم . یعنی چی اون وقت ؟ خوب از اون زمان تا حالا خیلی گذشته ولی اینهمه تقییرات !خدا وکیلی اگر هر کدومشون رو تو خیابون میدیدم محال بود بشناسمشون . کلی حرف زدم با دوتاشون .ولی ازیه چیزی هم ناراحت شدم چون ۲ تاشون دیگه ایران نیستن وفکر نمیکنم به این راحتی ها بتونم حضوری ببینمشون . باطریام فول شارژه الان . انرژی و خوشحالیم در حد تیم ملی .

پیشنهاد میکنم شما هم یه سعی بکنید دوستان قدیمتون رو توی نت پیدا کنید . کلی کیف میده

به پاد.گان ن.ظا.می خوش آمدید.ببخشید به تهران خوش آمدید

فقط مونده جلوت روبگیرن(به تویی که پسری) بگن با این پسری که بغل دستته چه نسبتی داری! 

 ضرب المثل جدید :

در جوانی شاد زیستن شیوه سختیست     ورنه هر گبری به پیری میشود دپرس !

خوب از این به بعد اگر دوباره خودم خر نشم یه مقدار وقتم آزادتره و میتونم مطلب بنویسم از همه اون دوستانی که تو این مدت با وجود اینکه حتی یه مطلب جدید هم به اینجا اضافه نشده بود سرمیزدن تشکر ویژه میکنم فکرشم نمیکردم با چند تا دونه پست و بیشتر از ۱ ماه up نکردن وبلاگ بازم کسی به انجا سر زده باشه

جدو.ل خا.موشی اعلام شد

به این میگن پیشرفت . عین همه دنیا مام برقامون میره . ژاپن سالی یه دفعه برقش میره اونم 1 دقیقه اونم به احترام توماس ادیسون . اینجام فقط هفته ای 4 ساعت ناقابل برق هر خونه میره . البته پر واضح هستش چون ما ر .ا .کت.ور  ا/ت/م/ی نداریم برقامون میره باید داشته باشیم که همچین نشه .

یاد سال 69-67 افتادم (یخورده اینور اونور درست سالشو یادم نیست ) که روزنامه اطلاعات میگیرفتیم برای اینکه ببینیم کی برق نداریم . بعد 20 سال برگشتیم سر جای اولمون (البته از حقم نگذریم مصرفمون خیلی بالاست . خداوکیلی بالاست ) . اون سالا بابام رفته بود یه باطری ماشین گرفته بود چند قسمت خونه رو سیم کشی کرده بود  از این لامپای کوچیک گذاشته بود هر وقت برق میرفت از اون استفاده میکردیم . من یه تلویزیون سیاه سفید قدیمی داشتم که  9 ولت یا 12 ولتم کار میکرد . منم عشق بازی تازه با کلی دنگ و فنگ  اتاری گرفته بودم . آی یه بند پای اتاری بودم قیافم شده بود مثل اتاری. 90 درصد هم این بازی ریور رایت بود که مارو میشوند به بازی کردن . برقا که میرفت با اون تلویزیون میشستم برنامه میدیدم عشقمم این برنامه گوناگون بود اقای مقامی مجریش بود یادش بخیر چه دورانی داشتیم .

<<هر وقت تو زندگی به یه در بسته خوردی ناراحت نشو چون اگر قرار بود باز نشه جاش دیوار میذاشتن>>

کجای دنیا دیدی یه آدمی ماشین بخره دو سال باهاش بره عشق و حال بعد یک عدد تصادف اسمی کنه که چیزی بنام صندوق عقب برای ماشین باقی نمونه  یخورده خرج کنه که ماشین رو درست کنه بعد یک چهارم قیمت ماشین برای فروش ماشین سود کنه !!!! حالا برید بگید اینجا بده من امروز به چشم خودم اینو دیدم .تازه کارشناس بگه اگر تصادف نداشت ۱ میلیون گرون تر میفروختیش .

البته یک دلیل مهم برای این مطالب وجود داره اونم اینکه اینجا ایران است . اگر دنیا ۷ عجایب داره اینجا روزی ۷۰۰۰ تا عجایب اتفاق میوفته.اگر کم نگفته باشم .

اگر برای خوندن یه متن خنده دار میخوای این متن رو بخونی نخون این متن یه درد دل سادس با همه هم سن و سال های خودم با همه  کسایی که آشنای این گفته ها هستن

با همه اونایی که  همه عمرشون تو فکر کردن و فهمیدن  و دم نزدن  گذشته  

بعد از کلی امتحان و مسافرت کاری  و خوشی و ناخوشی و  بدبختی برگشتم اما چه برگشتنی با کلی شادی و سر خوشی بر گشتم با کلی سوغاتی  باکلی امید و سر زندگی   اما ...

امروز بعد از این همه سال دوباره یه دمل چرکی تو روحم بد جوری سر باز کرد.از گرد راه نرسیده رفتم چمدونم رو بذارم تو اتاقم بازشون کنم سوغاتیها رو بدم ،بگم ،بخندم . چمدون

رو که رو زمین گذاشتم رو تخت نشستم ، سرم به کار خودم گرم بود که ...

خدایا این اتاق مثل زمانی که من رفتم نیست . آره من پسرم ، پسرا معروف هستن به این که اتاقشون معمولا ریختو پاشه ولی من تقریبا" اینجوری نیستم، ته نظافت نیستم ولی هیچ وقت اتاقم ریختوپاش نبوده . الان هم اتاقم ریختو پاش نیست ولی مثل اون زمانی که رفتم هم نیست . دلم رو خوش کردم به این که  اشتباه میکنم .اما بدجور حافظه قوی ای دارم گفتم خوب یکی دیده من نیستم اتاقمو گردگیری کرده . اما خودم هم میدونستم اینا دل خوشکنکه

دوباره اتاق من گشته شده بود !!! بین تمام کتابام، روی میز کارم، تو قفسه های کتابخونم ، نامه های رو میزکارم اونایی رو که خونده بودم دوباره باز شده بود.از تای برعکس و سرسری یکشون متوجه شدم . 

نمیدونم چیه اتاق من انقدر جالبه .من که چیز خاصی ندارم . اگرم داشته باشم شخصیه والا قاب میکردم میزدم دیوار یا چند تا فلش میزدم اینو نگاه کنید . عادت داشتم به این چیزا اما این بار فرق میکرد ایندفه وجب به وجب اتاقم گشته شده بود . کمد های قفل من باز شده بود و دوباره بسته شده بود . کمدی که یکیش جز لباس و کفش هیچ چیز دیگه ای توش نیست. اون یکی هم خرتو پرتهای کارمه و یه سری وسایل سالهای گذشته که به عنوان خاطرات گذشته نگهشون داشتم و مدارک تحصیلیم همین . یا زیر تخت من جز چند تا کارتون کوچک خالی وسایلی که خریدم مگه چیه. چیه اینا انقدر جذب کنندس . آره اینا قفل کردن نداره ولی ... سالها پیش اینا  شروع شد ، از زمانی که دیدم مادرم از کارهای روزانه که انجام دادم به طرز فجیعی خبر داره.آدمی نبودم که چیزی رو از خانوادم پنهان کنم اما فقط یه نفر از همه اینا خبر داشت ! فقط خودم ! پس چطور ...  از بچگی نوشتن رو دوست داشتم مهم نبود چی ، فقط نوشتن مهم بود . بهم آرامش میداد .دنیا دور سرم چرخید . دفتری بود که کار های روزانمو مینوشتم یا کارایی که باید بعدا" انجام بدم . تابلو بود که خونده میشه ، بدون اینکه چیزی بگم تبدیل شده به دفتری که فقط شکلک های اجق وجق توش بود. بعد از اون بود که متوجه شدم . وقتی مدرسه میرم اتاقم بدون من بدجوری تنهاست و بی دفاع . بعد از یک سال و نیم دوباره موضوع تکرار شد دفتر من خونده میشد این بار از راه دیگه ای فهمیدم خیلی خون سرد و راحت روی  برگ بعدی با ماژیگ نوشتم دیگه نمینویسم. با این همه هر دوشون رو دوست دارم . هیچی نمیتونم بهشون بگم که ناراحت بشن . پدرم رو دوست داشتم و دارم با تمام بدی هاش تنها چیزی که در این مورد  از اون دیدم و شنیدم  این بوده که وقتی دارم از خونه بیرون میرم میپرسه کجا میری(کدوم منطقه از شهر یا شهر دیگه)و کی میای نه میپرسه چرا نه باکی میری نه ... بعدم میگه مواظب خودت باش مشکلی برات پیش اومد زنگ بزن بهم، همین اما اونقدر بهش نزدیک نیستم یا بهتر به مرور زمان انقدر ازش دور شدم که نمیتونم یا نمیخوام پیش درد دل کنم غریبه نیستیم اما رفیق هم نیستم .مدتهاس دیگه از خودم ،مشکلاتم، آرزوهام ، درگیرهام ، کارای که میخوام انجام بدم  و ... دیگه تو خونه ازشون حرف نمیزنم تجربه بهم  نشون داده بعد از یه مدت همون ها چماق میشه تو سرم . تمام حریم امن و همدم من توی خونه شد یه  موجود خشک و بی روح به اسم کامپیوتر . هرچند که زنده نیست  ولی برای من کلی روح داره .

 ایناچند تا چیز کوچیک از چیزایی که بچه های بعد از ان.ق.ل.ا.ب یا نسل من و ما بدجور باهاشون در گیر هستن، حریمهای امن و شخصی داخل خونه شکسته شده ، هر کس به نوبه ای چه  دختر چه پسر. از صحبت ها میشه به راحتی فهمید ولی کسی دم نمیزنه . نسلی که بیشتر از جامعه با خانواده خودش درگیره . خونه ای که باید حریم امن هر جون ایرانی باشه  شده سوهان اعصاب . پدر و مادر ها به عناوین و روش ها مختلف  به اسم کنترل  فقط با اعصاب فرزندانشون بازی میکنن و اسمشو گذاشتن محبت . خیلی از نوجونها و جونهای  ایرونی هستن که 5 ساعت با دوستان بودن رو یا 4 – 5 روز تنها موندن تو خونه رو  به یه مسافرت با خانواده  ترجیح میدن  و این خیلی بده و خطر ناک  ولی وجود داره و واقعیته، دلیلش نه تنوع طلبیه نه اختلاف سن نه کله خراب بودن نه  چیزه دیگه ای ، چیزی برای جذبشون به خونه و خانواده وجود نداره . تو جامعه راحتر وسریع تر قبول میشیم بدون اینکه بفهمیم این جامعه چی هست کاری رو که با خانواده باید انجام بدیم با جامعه میکنیم . توجهی  رو که باید از خونواده بگیریم در وهله اول از جامعه میگیرم تجاربی رو که باید با حمایت دریافت کنیم تنها کسب میکنیم  مسلما" ضربه های اصلی رو هم از جامعه میخوریم . جامعه و روزگار با کسی شوخی نداره . در نتیجه نه اینوری هستیم نه اونوری .میشیم یه آدمی که تدافعی هستیم و به همه چیز و همه کس بدبینیم ، بدون حامی. فرق اینجا با جنگل اینه که شاید یه خورده رنگ و لعاب داره . مقصر جامعه نیست طبیعت جامعه اینه .

بیاین وقتی یه روزی پدر یا مادر شدیم این ظلم بزرگ رو در موردشون انجام ندیم چیزی رو که از ما دریغ شد از بچه هامون دریغ نکنیم. بجای اینکه به سمت خودمون بکشیمشون طردشون نکنیم.

پ.ن : خیلی حرف زدم

پ.ن : میدونم جمله بندیام خیلی نافرم هستش . ببخشید الان زیاد به اعصابم مسلط نیستم

پ.ن: قبلا" فالشیست عزیز یه مطلب در این مورد گذاشته بود . که عجیب حس همزاد پنداری پیدا کرده بودم زمانی که متنش رو  خوندم . بدجوری حرفاشو میفهمیدم و با همه وجود حس میکردم چون دقیقا" حسش کرده بودم و بچشم دیده بودم . اینجا

پ.ن : نمیخواستم اینو بنویسم . چون بهترش رو قبلا دوست عزیز (فالشیست) نوشته بود اما باور کنید . از زور عصبانیت  دیونه شدم اگر نمینوشتم میترکیدم  

*زهر مار به چی میخندی ؟

- خوب اول به اینکه تو واقعا چی کار میکنی با این همه مشکلات دوم به خریت تو !

*!!!!!!!

- بلند شو خودت تو جمع جور کنن بابا . بین مگه نگفت این کار و براش انجام بدی ؟

* آره

- کار سختیه ؟

* خوب آره .

- پس ...ه خوردی گفتی باشه ! به تو چه ربطی داره

* آخه ... ناراحت میشد .

- آخه و دسته هونگ . آخی بمیرم که طرف ناراحت میشد . اگه ناراحت می شد چی می شد  . این موضوع مشکل  اون بود یا تو  .البته الان بهتر شد.تو  ب... رفتی . ایشون تشریف بردن دنبال عشق و حال ، ک... ل.ق جنابعالی که دهنت سرویس میشه ، آخه رفیقه دیگه  . الان هم فکر میکنی که میگه عجب آدم با مرامی و عزیزی براش . نه  ، اشکول تر از تو گیر نیاورده . خودش چلاقه یا اومل . اگر واقعا نمیتونست مسئله یچیز دیگه بود . تازه اون موقع هم میتونستی فقط کمکش کنی . نه اینکه ...

*(سکوت)

ببینم شاس میخ تو تو زندگی نه گفتن بلد نیستی ؟ یه نه گفتن انقدر سخته ؟ تا حالا ندیدم به کسی نه بگی

*خوب میگی چی کار کنم.

-رقص عربی کن  .  مگه نمیگی 3-4 ساعت پیش گفت بهت . زنگ بزن الان ،بگو نمیتونی   

* چه بهونه ای بیارم

- بهونه ؟ بهونه چیه دیگه !!بگو نمیتونم،بهونه نمیخواد . بابا تو  مثل اینکه تو گلدونم نیستی چه برسه به باغ.اون آدمی که من میشناسم هم پرروه هم کامل میتونه این کارو انجام بده . ولی تا وقتی شاس میخی مثل تو هست برای چی از تفریح و ... ایناش بزنه ؟ یالا بزنگ بهش .

- باشه ولی ...

* ای خدا با چه خری اومدیم سیزده بدر . خوب زنگ نزن امروز انقدر با عصاب قاتی  بشین اینجا تا جونت از ... بزنه بیرون . بعدم از فردا و پس فردا کارای شازدرو براش انجام بده که اون بچرخه برای خودش .

 مخ تعطیل ، با بله گفتن به همه حتی تو کارهایی که به تو ربطی نداره نه عزیز نمیشی ،نه دلیل اینه که ملت دوست دارن .  ما که رفتیم. تو هم هر غلطی دوست داری بکن

-----------------

من خودم مثل این عزیزی که دیروز باهاش صحبت کردم  تا حدی جزء اون دسته از آدمایی بودم که نمیتونستم به بقیه نه بگم ولی از یجایی شروع کردم به نه گفتن الان هم به حد خیلی زیادی زندگیم عوض شده و راحت تر هستم

---------------

               <<<زندگی و آدما رو همنجوری که هستن دوست داشته باش  . قشنگی

                      زندگی و آدما به غیر منتظره بودن ، تفاوت داشتنشونه  >>>

               <<< سعی کنیم همیشه خودمون رو تغییر بدیم . برای یه مدت کوتاه هم

                        که شده یه جور دیگه بشیم یه جور دیگه ببینیم .وارد چیزایی بشیم

                        که همیشه برامون خ.ط ق.رم.ز بودن ، یا خ.ط قر.مز شون کردن .تغییرات

                        ۳ تا چیز با خودشون دارن ۱ )شناخت ۲)تجربه ۳ )از مرداب شدنمون

                        جلوگیری میکنن. اون وقته که میفهمیم چیزایی که خیلی وقتا برامون 

                        ت.اب.و  بودن هراس انگیز همچینم ت.اب.و نیستن  و ما فقط ازشون

                       فرار میکردیم >>>

سلام

کی گفته ویندوز سیستم عامل خوبیه . پدر من یکی رو رسما در آورد

هنگ و سوتی و باگ تا دلت بخواد داره

امنیت در حد باقالی

مدیر فایلش که قوربونش برم  یه جوری برات کار میکنه که بهتر از این نمیشه پدر حجم خالی  دیسک رو در آورد

ویروس خورش ملسه

و...

ولی از انصاف هم نگذریم بد هم نیست و اینکه خیلی برنامه ها وبازی هاو چیز های جالب برای ویندوز نوشته میشه و آدم باهاش راحته . یه پیشنهاد یه سیستم عامل لینوکس کنار ویندوز نصب کنید . و کارهای تحت شبکتون رو با لینوکس انجام بدین که امنیتش خیلی بالاتر از ویندوزه و خیالتون راحتره . ضرر نمیکنید .

دیروز در یک حرکت ا.ن.قلا .بی بعد ازیک سال دوباره  سیستم عامل لینوکس(ubuntu) کنار ویندوز  نصب کردم حالش رو بردم .

۱) اگر خواستین لینوکس نصب کنید اول نصبش رو یاد بگیرید که یدفعه نبینید جا  تره و بچه نیست ! یعنی نزنین کل اطلاعات هارد رو به جنازه تبدیل کنید فورمت بندی لینوکس فرق میکنه  (نگید نگفتی)

۲)‌ از نسخه هایی استفاده کنید که محیط kde دارن چون محیط gnom  اون ، اول خیلی تو ذوق کسایی که از ویندوز استفاده میکنن و باهاش راحتن میزنه . (محیط kde لینوکس خیلی از نظر ظاهری به ویندوز شبیه هستش )

۳)‌ برای اونای که خارج از ایران زندگی میکنن و در گیر قانون کپی رایت هستن  خوبیش اینه که لینوکس همه جای دنیا مجانیه یعنی فقط پول سی دی و رایت کردنشو از شما میگیرن . ویا اگر اینترنت پر سرعت دارید راحت و بدون یک دلار خرج  میتونید دانلود کنید  

اینم لینک اگر خواستین دانلود کنید >>> kubuntu>>> مطلب یک یادتون نره

هرچی میخوام پست هام نره طرف کامپیوتر نمیشه

حکایت دوست داشتن ما آدما حکایت خاله خرسس . میگیم گلا رو دوست داریم می چینیمشون . میگیم پرنده ها رو دوست داریم زندونیشون میکنیم . میگیم بارون رو دوست داریم باچتر به استقبالش میریم . میگیم آفتاب رو دوست داریم عینک دودی میزنیم .میگیم طبیعت رو دوست داریم گند میزنیم بهش . میگیم کسی رو دوست داریم ولی فقط اذیتش میکنیم . میگیم آرامش رو دوست دارم دائم با بقیه جرو بحث و دعوا داریم . میگیم ..........

این چه دوست داشتنیه ؟ دشمن باشیم سنگین تریم ! لااقل تکلیف دشمن معلومه

.

چی رو میخوای ثابت کنی ؟ با خورد کردن دیگران فکر  میکنی عزیز میشی ؟کسی شعور معلوماتش حد اقل ۴ -۵ برار توهستش . عشق ق.د.رت تا کجا؟ مدیر گروه آموزشی شدی بس نبود برات ؟ که زیر آ.ب میزنی برای استادهای دیگه . فکر کردی ما دانشجوهات خریم نمیفهمیم کی بیشتر بارشه . اگر میخوای کاری انجام بدی خودت رو قوی تر کن نه اینکه دیگران رو بکشی پایین تا هم قدت شن .

-----------------------

بخندیم به حال روزمون یا گریه کنیم >>> اینجا

* سلام

- سلام جانم

*آقا ارزون ترین غذایی که دارین چیه ؟

- عرضم به حضور شما که کته با ماست

* خوب هزینش چقدر میشه

- قابلی نداره  3000 تومن

---------

خداییش مسخره  نیست ؟

با احتساب برنج کیلویی 4500 و ماست لیوانی دونه ای 800  این دیالوگ دور از انتظار نیست

.

( توهین به بقیه دوستان نشه . این مسئله رو نمیشه به همه نسبت داد . ولی خداییش داغ کردم )

اصل قضیه : دوست ما میخواسته دی وی دی رایتر رو کامپیوترش بندازه خودش از کامپیوتر چیز زیادی نمیدونه کیس رو میبره  تو یه مغازه براش نصب کنه طرف سخت افزاری 45 دقیقه طول میده تا نصب کنه قطعه رو بعد میخواسته نرو نصب کنه یه ساعت با دستگاه  ور میره کلی برنامه رو که براش ریخته بودم پاک میکنه شبکه lan  رو پاک میکنه و ... آخرش هم نمیتونه نصب کنه . طرف مهندس هم تشریف دارن  . ای خدا

 .

سلام  

امروز (درواقع دیروز )با یکی از دوستام قرار داشتم که باعث شد به کشف عظیمی دست پیدا کنم . قبل از حرکت یه اس ام اس زدم به دوستم که چون با تاکسی های خطی باید بیام در نتیجه نیم ساعت الی 40 دقیقه دیرتر میرسم . اس ام اس بنده همزمان با خودم  به دوستم رسید (یعنی اگر پیامم رو روی کاغذ مینوشتم خودم بهش میرسوندم سنگین تر بودم ) در نتیجه به معادله زیر رسیدم :

سرعت تاکسی خطی (از نوع پیکان شونصد سال پیش) = مسافت تقسیم بر سرعت امواج ضربدر خدمات مخ.ابر.ات

پیدا کنید پرتغال فروش را !!!!

جهت  تکلیف شب  : پیدا کنید ضریب هوشی اینجانب را در درک مطالب با توجه به شناخت من از خدمات ت.لف.ن هم.راه  بعد از این همه سال !!!

دوباره اومدم به دنیای وبلاگ نویسی .

نمیدونم شور و حال گذشته رو  دارم یا نه . ولی باز شروع کردم .

چند سال پیش یه وبلاگ داشتم که بد نبود (یه چیز تو مایه های سوسکه از دیوار بالا میرفت مادرش گفت ...) حداقل که سایتهای آماری اینجوری نشون میداد. چرا  و سر چی شد یادم نیست ولی بستمش با یه خداحافظی ساده. چندوقت بیش با یه لینک گذرم افتاد به وبلاگهای شخصی و بعد از اون چند تا وبلاگ دیگه و ... ، دوباره کرم خوندن و نوشتن وبلاگ افتاد تو وجودم حالا تا کی پابرجاست نمیدونم .

چیزی که دوباره منو کشوند سمت خوندن و نوشتن وبلاگ این بود که تو این چهار دیواریهای کوچیک ولی دل باز اکثرا" آدما خودشونن ، دور از نقاب های روزمره  که همه به صورت میزنیم و از ظاهری که هر روز از خودمون و دیگران میبینیم . اینجا میشه فهمید واقعا" تو دل خیلی از همزبونات چی میگذره ، چیزایی که تو روزمرگی خودمون نمیتونم ببینیم یا بهمون گفته نمیشه و نمیگیم به هر دلیلی سنت ، ترس ، دین و ...   .واقعیت وجودی آدم (منهای جسمش) چه شیرین چه تلخ و یا هر قدر هم که با ما و افکارمون نخونه زیباست ، چون واقعیته، بدون نقاب،.اینجا تو این دنیای مجازی  آدما زیباترن ، بیشتر خودشونن درست یا غلط بودنش و  رو نمیدونم اما این احساس منه  و این احساس رو دوست دارم .